روزها داره میگذره و سعی تنها دلداری دروغی ایه که به خودم میدم

این روزها که تازه از شر امتحانای همیشه کوفتی ِ دانشگاه خلاص شدم دلم عکاسی میخواد

یکی از اون روزهایی میخواد که طلوع آفتاب میزنی بیرون و غروب که میشه برمیگردی خونه

خسته کوفته با کلی عکسه ریخته روی سرت،بعد تازه میشینی و لایت رووم رو باز میکنی و با همه ی

خستگی هات میبینی که چیکار کردی امروز و اگر خوب باشه کل خستگی در میره

بعد یادم میافته چقدر بد که دهن یکیو چرا سرویس نکردم،کلی میرم تو خودم و خودمو میخورم و چنتا

فحش آبدار هم به خودم میدم،بعد تنها چیزی که منو آروم میکنه میتونه یه موسیقی از یکی مثل

Evanescence باشه،مثل Hello که هیچوقت از شنیدنش سیر نمیشم و از وقتی که دوباره

پلیرم به دوران اوجش برگشته رفیقه جدا نشدنیمه

خواستم گوشه ای از این روزام رو گفته باشم.همین

دوباره میخوام گرد و خاک اینجا رو بگیرم و شروع کنم به زندگی کردن توی این خرابشده ای

که باید بسازمش دوباره،سلام.

توی این چند وقته اتفاقات زیادی افتاده که اگر بخوام همشو بگم حوصله ی خودم هم نمیکشه

به نوشتن اما مهمترینش اینه که چند روز پیش توی دانشکدمون همایش شعرخوانی برپا کردیم

،من با بقیه ی بچه های فعال دانشگاه توی این کارا،من رفتم بالا و چون دفتر شعرم همراهم

نبود یه شعر از “شهرام شیدایی”خوندم،خیلی راحت بگم که کُرکُ پرِ همه ریخته بود!

تمام انقلاب رو آسفالت کردم ولی باز هم کتابشو پیدا نکردم،این شعری هم که توی جلسه ازش

خوندم رو از تو سایتش برداشته بودم:

مردی كه در بعدازظهری ساكت
باغچه‌اش را آب می‌داد
ناگهان به ياد آورد كه مُرده .

لحظه‌ای بعد
سايه‌ها و صداهای بعدازظهر يكی می‌شوند
و يك‌ريزی فراموشی
همه‌چيز را می‌بلعد .

مانده‌ای و به دقت نگاه می‌كنی :
هيچ اثری از او نيست .

و چند روز فكرِ مرا می‌گيرد
فكرِ كسانی كه هرگز
وجود نداشته‌اند

لحظه‌ای دلم می‌خواست به شكلِ زن‌ِ سابقِ آن مرد دربيايم
از كنار او بگذرم
و مرد سراسيمه شلنگِ آب را رها كند
بدوَد
زن بايستد بگويد
بيست سال …
بيست سال …
بيست سال …
بيست سال …
…
زن آن‌جا می‌ايستد
اصلاً حرفی نمی‌زند
مرد با هول و هراس به تن‌ِ خود لباس‌های خود
دست می‌كشد
و سعی می‌كند باور كند .

مثلِ جريان‌ِ دو مِه
آن‌دو در هم شناور می‌شوند .

و من می‌مانم
با كاغذی كه در آن
هيچ‌وقت
هيچ اتفاقی
نمی‌افتد . □

برای اثبات به تو

عالم را کذب میخوانم

برای خندیدنت تمام هستی ام را به دلقک سیرک میدهم

و از ابرها میخواهم ببارند

مبادا کسی اشکت را ببیند

و هنوز

لالایی هایی را که برایت حفظ کرده ام نشنیده ای

و شانه های من         گرمای شقیقه هایت را حس نکرده اند

هوای اتاق از نفست اشباع نیست

و من

آرام آرام

از نبود هوایت خواهم مُرد

نگرانم

نگرانم دیر رسیدن هایت آخر کار دستت دهند

ثانیه ها را زودتر قال بگذار

مثل تمام پسرهای شهر

که روبروی من ایستاده اند

با تمامشان سر جنگ دارم

تن به تن

خونی

از تمام مردها برایت عکس میگیرم

تا بدانی با که هستی

تمام روسپی های شهر را رنگارنگ میکنم در قاب

میخواهم برایم نشانه ای باشد

از پاکی تو

و بدان

تمام اینها برای توست.

تمام نورهای شهر جای خود را به سایه های تیر چراغ برق

در یک شب بارانی میدهند،مریض میافتم درخانه و باران شروع میکند

به باریدن،من نیستم و” تو “از پیاده روی خیابان ما با بارانی گلبهی عبور میکنی و فقط

از عبورت عطر گَس لباست را برایم میگذاری،تمام فال های عارف(کسی که من ازش

فال میخرم)را پیر مردی یکجا میخرد و در سطل آشغال میریزد و من هنوز نیستم

صدای موسیقی از دورترین بلندگوی شهر پخش میشود و تا به این سر شهر،منطقه فقیر نشین ها

برسد همه اش را کلاغ ها خورده اند و از پس مانده اش فقط غارغارشان را برایم نجوا میکنند

خون از جوب با سرعت شسته میشود و میریزد در کثیف ترین چاه شهر،چاهی که بوی خالص

انسان نمیدهد،و من هنوز در این میان در جستوجوی بوی خالص انسانم،و تمام اتفاق ها میافتند

میافتند و من حتی نیستم که دستانم را زیرشان بگیرم که نشکنند،روی سرم خراب نشوند،اما میشوند.

نبودن صبر را به من می آموزد و من مثل یک شاگرد 8 ساله با تمامم نشسته ام و یاد میگیرم

البته گاهی دوست دارم نباشم و برگردم و نتیجه کارهایی که در نبودنم

اتفاق افتاده را یکجا ببینم،باشم و تمام آن اتفاقات را ببینم،و این دفعه صدای حسین را با تمام وجود گوش کنم

که میگوید زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره میترسم…

یادمه یه بار تو دستشویی ایرانشهر دیدمش
گفتم:خوبی؟خندید سرشو انداخت پایین گفت،آره خوبم،خودش میدونه خوبه

یه جمله گفت عالی بود،این بود :
اونایی که میخندن هنوز خبر فاجعه به گوششون نرسیده.

ردیف 8 بودم صندلی 3.

18 تیر.

دوستشون دارم،اول از همه نیما عزیز که واقعا خوشحال شدم از دیدنش و بعد هم مرتضی عزیز که

 خیلی وقت بود سعی میکردیم همدیگرو ببینیم اما نمیشد،اما این وسط جای یه نفر خیلی خیلی خالی

 بود و اون هم زهرا درویشیان بود.

چندتا از عکس ها رو میگذارم اینجا تا با هم ببینیمیش :

من و نیما :

نیما و مرتضی :

از چپ : پوریا،امیرحسین،علیرضا میرزایی،من

20 خرداد 1390-گالری فروهر

الان چند ماهه که ADSL ام قطع شده،تو این مدت دایال آپ بلاهایی به سر من آورده

خدا میدونه تو این چند وقته چند تا بلاگ رو نتونستم بخونم،چند تا عکس رو از دست دادم،

چقدر خیلی ها ازم ناراحت شدن،پیش خودشون گفتن یه آدم خودخواه که فقط به فکر خودشه،

اما اینطور نیست،از کل اینترنت فقط یه فیسبوک رو میرسم که باز کنم،همین چند روز پیش

تو بلاگ نیما 30 دقیقه طول کشید تا کل عکسای یدونه پستش باز شد تا من بفهمم موضوع

از چه قراره،فوتوبلاگ زهرا منو آنچنان میس میکنه که اعصابم سر جاش نمیاد،انقدر طول

میکشه تا یه عکس باز بشه که من سردرد میگیرم و نوت بوکو خاموش میکنم حتی هیچ وبسایت

عکسی رو نمیتونم آنچنان دنبال کنم،و الا تصمیم داشتم دوباره بیام تو گالری برای عکسا بنویسم

که راه نمیده،باز میشه اما من اعصاب معطلیش رو ندارم،دلم واسه جزیره تنگ شده،واسه همه

هر کسی اینجا لینک داره رو من باید بخونم،یعنی الکی لینک نکردم و نظر هم بهشون میدم،یعنی

کامنت میدادم،اما الان…حتی این رو در توانم نمیبینم که بیام و بلاگم رو حال بیارم و راجع به تئاترایی

که دیدم بنویسم اما سردرد تنها عایدی دایال آپه

همینجا دست راست رو میگذارم روی قلبم و داد میزنم که:

امیدوارم روزی برسه که من ADSL دار بشم تا بتونم از دوستام با خبر باشم،

براشون تو بلاگ هاشون بنویسم،عکسهاشون رو ببینم،بهشون نزدیک تر باشم

دلم واسه جزیره تنگ شده،

امروز رفته بودم فیلم جدایی نادر از سیمین

بازی ها عالی بود،پرداخت ها فوق العاده،نکته دیگه اینکه اصلا هیچ برنامه ای نبود

که روزی برم سینما که بتونم بلیط نیم بها بخرم،اما وقتی رفتم فیلم رو ببینم فهمیدم نیم بهاست،انقدر حال داد

یه فیلم عالی با نصف بلیط.